De boeken dief van Markus Zusak

Zoals sommige van jullie misschien al weten ben ik een echte boekenworm. Dit is dan ook een groot onderdeel van de versiering in mijn kamer thuis en op kot. Maar zoals iedere lezer heb ik natuurlijk mijn favorieten en de boekendief zit zeker in mijn top 10.

Dit is Markus Zusak: de schrijver van onder andere de boekendief.

Dit is Markus Zusak. Hij is geboren op 23 juni 1975 te Sydney waar hij tot op heden woont samen met zijn vrouw en dochtertje. Hij is de zoon van een Oostenrijkse vader en een Duitse moeder en hij is de jongste van vier kinderen. In zijn jeugd groeide hij op met de verhalen die verteld werden over het Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog, de bombardementen op München en over de joden die voor het kleine Duitse stadje waar zijn moeder woonde, richting concentratiekamp marcheerden. Deze verhalen inspireerden hem tot het schrijven van de boekendief.

Korte samenvatting

Het boek start met een proloog waarin de Dood aan het woord is. Hij verteld hoe hij de zielen van de mensen meeneemt. Dit is ook de rode draad door het volledige verhaal. Telkens wanneer er een belangrijk personages sterft komt hij weer terug in het verhaal om zijn verhaal verder te vertellen.

Dit is de cover van de boekendief.

” Nazi-Duitsland, 1939, Liesel is negen jaar oude wanneer zij en haar broertje Werner naar een pleeggezin worden gebracht. Werner sterft onderweg en Liesel komt alleen aan bij het oudere echtpaar Hubermann. Als ze bij het graf van haar broer een zwart boekje vindt, het zogenaamde doodgravenhandboek, begint haar liefdesaffaire met boeken en woorden. Liesel keert met hulp van haar pleegvader lezen en al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi’s, uit bibliotheken; overal waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar dit zijn gevaarlijke tijden en Liesel haar leven wordt met de dag moeilijker.”

Gelijkenissen met film

Voor ik de gelijkenissen  geef een kleine voorproef van de verfilmde versie van de boekendief.

De grote lijnen van het verhaal komen overeen met de gebeurtenissen die zich in de film afspelen. Ik heb eerste de film bekeken en dat het boek gelezen. Kort samengevat kan ik dus zeggen dat de grote lijnen overeenkwamen, maar dat er inhoudelijk toch enkele verschillen zijn tussen de verhaallijn die gevolg wordt in het boek en de verhaallijn die gevolg wordt in de film.

Verschillen met de film

Dit is foto van Liesel Hubermann.
  1. Minder nevenpersonages in de film
  2. Hans en Rosa hebben reeds kinderen
  3. Veel meer informatie over het leven van de joodse Max
  4. Meer informatie over het historische Duitsland
  5. Ander vertelstandpunt
  6. Het zwarte boekje

Enkele voorbeelden van personages die niet in de film aan bod komen zijn Frau Holzapfel, haar zoon Michael Holzapfel en Victor Clammel. Dit simpelweg omdat de gebeurtenissen waarin de personages een rol spelen niet aan bod komen in de film. Er wordt niet gesproken over het stelen van fruit in boomgaarden buiten het dorp. Waarschijnlijk om de speelduur van de film te beperken en ook omdat niet belangrijk is voor de hoofdlijn van het verhaal. Ook de zijlijn binnen het verhaal van Frau Holzapfel werd weggelaten in de verfilming. Dit ook omdat dit niet belangrijk is om de kern van het verhaal mee te hebben.
Niet alleen de speelduur van de film is hierbij van belang, ook de kost van de verschillende personages is minder wanneer er gewerkt wordt met een meer beperkte cast.

Dit sluit ook aan  bij het vorige punt dat reeds besproken werd. Hans en Rosa hebben in het boek al twee kinderen die buitenshuis wonen. Zij heten Trudy en Hans Junior. Ook hier weer zullen de filmmakers ervoor gekozen hebben om deze personages buiten beschouwing te houden omdat dit de speelduur alleen langer zou maken en omdat ze niet van essentieel belang zijn om het verhaal tot zijn recht te laten komen.

In het boek wordt er heel veel uitgeweid over het leven van Max. Er wordt uitvoerig verteld hoe hij vroeger leefde en hoe zijn band was met zijn ouders. In de film komt hier amper iets van aan bod. De achtergrond van de jood, Max, blijft heel vaag. Daarom zou ik het mensen zeker aanraden om dit boek te lezen. Je krijgt meteen veel meer diepgang in het verhaal.

Ik vind dat er in de film heel vaak van uit wordt gegaan dat de kijker al een heleboel weet over het historisch Duitsland en over de situatie tijdens de oorlog. Het boek zelf gaf me heel veel extra informatie. Het zorgde ervoor dat ik de symboliek die in de film gebruikt werd beter kon begrijpen. Ik wist bijvoorbeeld door het zien van de film amper iets van Jesse Owens, terwijl dit in het boek uitvoerig besproken werd. Ook wist ik wel iets van Kristalnacht, maar niet genoeg. In de film werd getoond hoe ruiten kapotgeslagen werden, maar in het boek krijgen we veel meer extra informatie. Doorheen een goed verhaal leert de lezer eigenlijk de historische achtergrond van Duitsland kennen.

In boek hebben we steeds te maken met de Dood die optreedt als verteller. Hij is een alwetende verteller en neemt de lezer mee doorheen het verhaal.
In de film zien we een paar keer dat de Dood aan het woord is. Dit wanneer we wolken zien of wanneer er gefilmd wordt vanuit de lucht. De stem van de Dood is een eerder rustige en oude mannenstem. De Dood komt maar een drietal keer aan bod doorheen de film. Tijdens de rest van de film volgen we bijna constant Liesel. Niet per se door de ogen van de Dood.

Een groot verschil tussen het boek en de verfilming ervan is het zware boekje waarin Liesel op het laatste haar levensverhaal in neerpent. In de film is dit het wit geschilderde ‘mein kampf’ dat door Max geschilderd is geweest en dat Liesel van hem kreeg als verjaardagsgeschenk. In het boek is het allemaal iets ingewikkelder. Het witgeschilderde ‘mein kampf’ is het boek van Max, waarin hij zijn eigen verhaal schrijft. Het zwarte boekje, dat in de film het wit geschilderde ‘mein kampf’ is, is in het verhaal het zwarte boekje dat Liesel krijgt van de vrouw van de burgemeester. In de film wordt hier niet over gesproken.

Het productiehuis van Piet Heik Eek

  • Kunstwerk gemaakt van oude plastiek die je kan vinden aan de ingang van het productiehuis.
  • Dit is het eerste beeld die je krijgt wanneer je het productiehuis van Piet Heik Eek  binnenloopt. Zoals je misschien al hebt gezien was dit een van de onderdeel waar over al iets heb geschreven maar dit zal gaan over de algemene sfeer en indruk die deze unieke hallen binnen in de Dutch Design Week.
  • Lamp gemaakt uit oud kinderspeelgoed.
Dit is een salontafel gemaakt uit verschillende resten van pvc buizen en andere voorwerpen die werden gebruikt in eerdere producties.

Deze hallen waren gevuld met verschillende kleine exposities maar ook met hun eigen ontwerpen. Alles die je in dit gebouw kon vinden werden nog met de ambachtelijk manier gemaakt. Hiermee bedoel ik niet dat alles nog met een bijtel en een spatel werd gemaakt maar wel dat het door echte mensen die alles zelf tot einde volledig zelf maken. Als je rond liep in de galerij had je eigenlijk constant zicht over de atelier waar er verschillende mensen aan het werk waren. Het unieke aan dit productiehuis is dat voor hen milieu en de opwarming van de aarde zeer belangrijk. Deze waarde werd duidelijk overal waar je keek. Vooral aan de verschillende werken die ze tentoonstelden kon je dit al voelen. Maar ook de alledaagse voorwerpen die ze maken uit resten van hun productie zoals je kan zien op de bestaan de afbeelding van een salontafel die ze maken.

Dit is het centrale punt van een kunstwerk die gemaakt werd in het veem. Het werk is echter veel groter dan dit.

In het gebouw kon je heel wat verschillende kunstwerken vinden maar voor mij was dit de beste. Het was een zeer goede combinatie tussen verschillende kleuren en technieken die hier werden gebruikt. In het schilderij kan ook verschillend woorden maar ook vormen ontdekken. Hoe meer je naar het werk kijkt hoe meer je ontdekt. Het is ook een kunstwerk die tot een breder publiek kan inspelen. Maar wat ik er zo mooi aan vind, is dat iedereen het werk tot zijn eigen kan maken. Iedereen maakt zijn eigen verhaal en eigen oorsprong maar dit is niet alleen in de kunstwereld zo.

Home

 

 

Doom China: bergontwerp

Handgevormde porseleinen lamp met gesloten onderzijde

Dit was een van de mini-exposities die je kon vinden het productiehuis Piet Van Heen. Deze lampen werden gemaakt door Gerard Bovenberg. Hij houdt ervan om alledaagse objecten te koppelen aan ongewone materialen. Deze lampen zijn namelijk gemaakt uit porselein. De heldere vormen van de lamp zijn geboetseerd. Dit geeft hem zijn karakteristieke, enigszins onregelmatige huid en vorm.

Dit is een volledig beeld van luster gemaakt uit porselein.

Dit is een volledig beeld van luster gemaakt uit porselein.  Het licht schijnt recht door het Dome China  porselein waarvan de lamp wordt gemaakt, zorgt voor een bijzonder warm en levendig licht. Dome China is trouwens de naam van dit werk. De onderdelen van de lamp worden handmatig gegoten in hun eigen atelier. Elk afgietsel heeft zijn eigen tekening en vormen. Bovendien hebben de afwerking en het bakproces invloed op de uiteindelijke vorm. Iedere lamp is daardoor uniek.

Dit is een beter detail van het centraal punt van de Dome. Hier kun je goed zien hoe het licht worden gereflecteerd.

Op de bovenstaande afbeelding zie je een meer gestructureerde versie van de Dome China. Nog een leuk weetje over deze de kleine lampen is dat het een hoogte heeft van circa 27 centimeter en een diameter van 20 centimeter.

home

Dit is een link naar de site van het bedrijf die deze lampen maakt.

Quilt Garden

Dit is Quilt Garden. Hier zie je duidelijk de lappen stof die men gebruikt om de planten aan de muur te bevestigen

Quilt Garden was één van de expositie die je kon bezichtigen in het productiehuis  Piet van Heen. Quilten is een oude techniek waarbij door verschillende (rest) lapjes aan elkaar te stikken een gevoerde stof wordt gemaakt. Meestal is de zo ontstane lappendeken, een patroon van zeshoeken.

Dit is een volledig beeld van Quilt Garden. Hier zie je duidelijk die de planten aan de muur hangen.

Bij Quilt Garden wordt deze techniek toegepast om een patchwork te maken waarmee planten mooi aan de wand kunnen worden bevestigd. Dit is een onderdeel van verticaal tuinieren.

Dit is een voorbeeld van verticaal tuinieren. Hier groeien planten van uit een net naar de grond toe.

Ook een onderdeel van verticaal tuinieren is wat je ziet op bovenstaande afbeelding. Om de natuur nog dichter te brengen bij de mensen kunnen die ook boven het hoofd worden gehangen. Door deze netjes wordt het mogelijk. De wortels van de planten hangen naar beneden en dit geeft een WOW effect, zeker als je tussen door kan lopen.

Quilt Garden is een ontwerp van Studio Carolijn Slottje. Deze studio ontwerpt producten die natuur en handwerk samenbrengen, om je te verleiden natuur in de binnen ruimte anders te beleven. Het is belangrijk om te weten dat het handwerk wat nodig is om de producten te maken sociaal verantwoord en fair-trade.

http://www.carolijnslottje.nl/

 

 

 

 

Isaac Monté

 

Dit is het werk van Isaac Monté. Hij maakte verschillende insecten uit kristalen.

Dit is het werk van Isaac Monté. Zijn tentoonstelling was een onderdeel van HOW & WOW die georganiseerd wast door Crafts Council Nederland. CCNL is een overkoepelend platform voor het hedendaagse creatieve ambacht te ondersteunen. De organisatie is altijd opzoek naar bedrijven en particulieren die hun stichting een warm hart toedragen, zodat hun activiteiten mogelijk blijven.

Isaac Monté is één van deze getalenteerde mensen waarmee ze samen werken. Isaac heeft een fascinatie voor ongewone materialen en een drang om deze materialen te manipuleren. In zijn studio onderzoekt  hij hoe hij deze materialen naar zijn hand kan zetten.

Vlinder gemaakt uit kristallen. Dit is het werk van Isaac Monté

Monté, als hedendaagse alchemist, doet onderzoek naar het groeien van stalagmieten, een van de grootste wonderen van de natuur. Tijdens zijn vele experimenten heeft hij ontdekt hoe het groeiproces werkt en hoe hij de vorm van de kristallen kan beïnvloeden. Ook doet hij onderzoek naar verftechnieken, pigmenten en kleurstoffen om kleur van de kristallen te veranderen.

Hieruit is een serie kleine kleur interieurobjecten ontstaan. Elk object is uniek en kan gezien worden als een samenwerking tussen ontwerper en de natuur. Volgens mij is dit volledig geslaagd.

https://www.isaacmonte.nl/

 

The Pigstrument

Dit is het pigstrument. Dit werd gemaakt om varkens een beter leven te geven.

Dit was één van de mini-exposities in the Embassy of Food. Alles binnen dit onderdeel draaide rond de voeding van toekomst en hoe we met alle verschillende aspecten zullen om gaan die te maken hebben met de productie van onze voeding, waaronder dierenwelzijn.

In de toekomst zouden we nog steeds vlees eten maar de manier waarop we dieren behandelen totaal anders zijn. We zouden zelf les krijgen op school over dierenwelzijn. En in één van deze lessen is het piginstrument geboren. Dit instrument zouden ze in de verblijven leggen van varkens zoals je kan zien op het onderstaande fimpje.

Het effect hier van is dat de dieren meer worden gestimuleerd worden fysiek maar ook mentaal. Op lange termijn zou het leven van het varken veel aangenamer zijn en zou het sterf proces ook minder erg worden er varen. Er zijn al enkel testen gebeurt met dit instrument en tot nu toe zijn de effecten zeer positief.

The vegantooth

Dit is een afbeelding die kort de verschillende stappen van de vegantooth uitlegt.

In de toekomst zouden mensen steeds meer en meer vegetarisch beginnen eten. De reden waarom mensen dit zouden doen is omdat er meer bewust wordt omgegaan met ons voedsel. Het zou zijn dat nog meer voedselcrisissen zouden opduiken dat ervoor zou zorgen dat mensen meer de bewuste keuze maken voor het veganisme. Maar onze tanden zij hier echter niet voor gemaakt.

Daarom hebben je in dit onderdeel van het Embassy of Food aandacht geschonken aan de Vegantooth. Het zou eigenlijk worden gezien een teken van volwassenheid in onze toekomstige samenleving. Je zou pas recht hebben op deze tanden wanneer je volwassen bent en deze keuze bewust voor de rest van je leven kan maken. Want eens dit proces is gestart is er geen weg meer terug.

Maar hoe verloopt dit proces nu precies? De eerste stap is om stamcellen van de volwassen tanden te extracten. Dit is de basis van het maken van de tanden. Vervolgens wordt er een mengsel toegevoegd aan de stamcellen dit zorgt ervoor dat de cellen verder ontwikkelen maar vooral groeien. Aan de hand van de hoeveelheid vloeistof kan men eigenlijk bepalen hoe groot de tanden kunnen worden.

Na deze stap worden de cellen voor de komende 4 tot 6 weken met rustgelagen. In deze fase groeien de tanden verder en krijgen ze hun uiteindelijke vorm. Nadat de tanden de juiste vorm en grote hebben worden deze in de mond van de mens geplaatst. Voor dit kan gebeuren moeten eerst alle tanden van die persoon worden verwijderd. Wat volgens bij alles behalve een positieve ervaring is moet zijn….

Maar wat denken jullie? Zijn jullie voorstander voor de vegantooth of toch liever niet?