Welkom

Welkom op mijn blog. Deze blog zal voornamelijk gaan over de Dutch Design Week in Eindhoven. In deze blog probeer ik de meest interessante projecten die daar tentoongesteld werden, toe te lichten en er mijn persoonlijke inzichten en mening bij te geven. Veel leesplezier!

Krimpende koolstof

De titel van dit project is ‘Voltaic realism’ en het is ontworpen door Keisuke Fujita. Het project bestaat eigenlijk uit een grote blok koolstof, die kleiner en kleiner wordt tot op het moment dat hij helemaal zal verdwijnen. Het project is gebasseerd op suicide tweets, die anders gewoon als woorden op een scherm verschijnen, maar waar volgens hem niemand lang genoeg bij stilstaat.

De blok koolstof

Voor elk twitterbericht dat de wereld ingestuurd wordt, wordt er 0,0054 gram koolstof gebruikt om dit over te dragen via servers en toestellen. Keisuke heeft besloten om dit te visuliseren via zijn project. Voor elke suicide tweet die de wereld ingestuurd wordt, wordt er 0,0054 gram van deze blok koolstof afgeschraapt. Hij wil hiermee zorgen dat dergelijke berichten niet zomaar ‘voorbij komen’, maar dat dit echt visueel voorgesteld wordt, zodat je hier toch even bij stilstaat wanneer je deze bol koolstof ziet.

Ik vind dit persoonlijk een heel waardevol project. We staan als mens veel te weinig stil bij dit soort zaken en denken meer en meer aan ons zelf. Door deze zelfmoorden te visualiseren aan de hand van een blok koolstof, raakt het je (bij mij toch) wel een stuk harder. Wanneer je ziet dat er 0,0054 gram van de blok afgeschraapt wordt, onstaat er een soort ‘schrikreactie’ omdat je dit linkt aan iemand die op dat moment sterft. Er wordt als het ware een soort band geschept tussen de toeschouwer en de persoon die zelfmoord pleegt waardoor het je veel dieper raakt dan wanneer je dit gewoon op twitter zou lezen.

 

De veiligste jas op de markt

Deze anti surveillance coat is een project van Project KOVR. Project KOVR staat voor het beschermen van mensen hun privacy in een tijd waarin onze privacy constant, zelfs zonder dat we het weten of merken, geschonden wordt. Dit gaat dan vooral over data en golven die worden geregistreerd door bepaalde instanties zoals de overheid of ondernemingen. Aangezien er zich vaak een aantal persoonlijke of gevoelige zaken in deze data bevinden, is het voor veel mensen belangrijk om te weten dat hun data veilig is.

Project KOVR’s jas beschermt naar eigen zeggen niet tegen de ‘biosphere’, zoals normale kleding, maar wel tegen de ‘infosphere’. Ze vinden het een basisrecht om zelf te kunnen kiezen wanneer je bereikbaar wil zijn en wanneer niet. De jas is gemaakt uit metaalhoudende stoffen die computerchips in je gsm, bankkaart, autosleutels, … afschermen. Deze jas blokkeert elk inkomend en uitgaand signaal en maakt je gsm zelfs ontraceerbaar. Er is ook een klein zwart zakje voorzien (zie foto) zodat je, wanneer je toch bereikbaar wil zijn, je gsm en dergelijke hierin kan steken waardoor de jas de signalen niet meer blokkeert.

De Anti surveillance coat

Ik vind deze schending van de privacy (data, golven ,…) persoonlijk niet zo een ernstig probleem. Het is natuurlijk raar om te weten dat bepaalde mensen persoonlijke gegevens of data van jou te zien krijgen, maar zolang ze hier niks verkeerds mee doen, lig ik er niet wakker van. Deze gegevens worden normaal gezien ook niet gebruikt buiten door bepaalde ondernemingen die je op basis van deze gegevens in contact kunnen laten komen met aangepaste reclames.

Het gevoel van niet altijd bereikbaar te willen zijn, is dan weer iets waar ik zelf volledig achtersta. Het kan een heleboel onnodige stress met zich meebrengen wanneer je constant bereikbaar moet zijn, moet antwoorden, opnemen en op de hoogte moet blijven van alles, terwijl je met deze jas echt eens ‘alleen’ kan zijn.

http://www.projectkovr.com/

 

 

 

Lichtgevende buizen

De buizen in actie

Deze lichtgevende buizen zijn een project van Nick Beens. Hij gebruikt hierbij standaard metalen 304-buizen die hij dan hergebruikt om er moderne lampen van te maken. Deze buizen zijn zeer eenvoudig en goedkoop om te produceren voor de industrie, maar kunnen dus ook een tweede leven gegeven worden als huisdecoratie. De buizen geven een speelse indruk en kunnen in een heel aantal verschillende vormen of maten gebruikt worden. Hierdoor kunnen ze ook in verschillende hoeken licht geven. Aan de buizen kan ook een soort van filter toegevoegd worden, die het licht feller of zwakker kan maken.

Dit soort projecten, waarbij iets dat voordien als ‘afval’ beschouwd werd, een tweede leven krijgt en opnieuw gebruikt wordt, zijn volgens mij de laatste tijd sterk aan het opkomen. De mensen hebben begrepen dat we op sommige vlakken niet goed bezig zijn en nemen initiatieven om dit te veranderen. Naar mijn mening zijn er nog een heleboel andere stoffen of producten die, na het gebruikt geweest te zijn voor hun originele doel, nog nut kunnen hebben. Het is dus vaak goed om toch nog eens een tweede keer na te denken of je iets echt niet meer kan gebruiken wanneer je iets weg wil gooien. De foto hieronder is nog een ander voorbeeld dat ik buiten de Dutch Design Week ben tegengekomen. Hier worden glazen bokalen hergebruikt en functioneren ze als ‘omhulsel’ voor een lamp.

Een ander voorbeeld van hergebruik

Het belangrijkste is natuurlijk dat niet alleen individuen, maar ook bedrijven en overheden deze houding overnemen. Zo zou er op grote schaal bespaard kunnen worden op allerlei soorten afval en dit zou dan ook nog eens een positief effect op het milieu hebben.

De eerste offline website

Een visualisering van deze ‘website’ en de analoge index.

Deze website op wieltjes is een project van Gyalpo Batstra en is een tegenreactie op online communicatie. Door het internet durven we wel al eens vergeten wie of wat er zich (fysiek gezien) dicht bij ons bevindt. Deze offline website is ontworpen om mensen uit je eigen directe omgeving te ontmoeten.

deze website op wieltjes rijdt van deur tot deur en vraagt naar mensen hun hobbies, talenten en interesses. Dit valt een beetje te vergelijken met Facebook, maar dan in de ‘offline versie’. Op analoge wijze wordt er een soort index gecreëerd met deze gegevens die dan ook beschikbaar zijn voor andere buurtbewoners. De ‘homepagina’ van deze offline website is dan een fysieke plaats in de buurt waar mensen elkaar kunnen ontmoeten.

Persoonlijk vind ik dit een heel interessant project. De dag van vandaag kunnen we met behulp van het internet communiceren met zowat elke persoon op aarde, maar hierdoor vergeten we soms wie of wat er zich dicht bij ons bevindt. Denk bijvoorbeeld aan mensen die hun buren niet eens bij naam kennen of zelfs niet weten hoe ze eruit zien. Vroeger, voor de ‘uitvinding’ van het internet kenden mensen meestal het hele dorp en dit zorgde, voor zover ik het mij kan inbeelden, toch voor een heel andere sfeer in een dorp, wijk of buurt. Kinderen speelden toen buiten met elkaar, terwijl het merendeel van de kinderen tegenwoordig vastgekluisterd zit aan de televisie of aan een ander toestel. Dit kwam natuurlijk ook doordat ze elkaar nodig hadden voor bepaalde zaken terwijl dit vandaag de dag veel minder het geval is.

Het doet mij deugd om te zien dat projecten zoals deze, die eigenlijk ingaan tegen de snelle evolutie van de technologie, terug meer en meer op beginnen te komen. Ik ben ook van mening dat fysiek contact en face-to-face communicatie onderschat wordt in tegenstelling tot online communicatie.

 

 

Comprimeerbaar meublilair

 

Dit is een ontwerp van Christian Hammer Juhl. Aangezien mensen steeds compacter gaan leven, heeft hij meubilair (zitbanken) ontworpen die tot een tiende van hun originele grootte gecomprimeerd kunnen worden. Hierdoor kan je bijvoorbeeld een zitbank of stoel meenemen in je rugzak en is het zeer eenvoudig te vervoeren. De zitbanken zijn gemaakt van een soort schuim dat vacuüm gezogen kan worden en hierdoor een tiental keer kleiner gemaakt kan worden.

Het meubilair in contrast met de gecomprimeerde versie in de zak (rechtsonder)

Door de verstedelijking wordt onze leefomgeving steeds kleiner en kleiner. Uiteraard is dit voor de mens op allerlei vlakken voelbaar en moeten er dus nieuwe producten ontwikkeld worden die mee in dit verhaal passen. Meubilair is in deze context een goed voorbeeld en zal dus aangepast moeten worden aan de veranderende noden van de mens. Dat we op steeds minder vierkante meters beginnen te leven is niet het enige dat verandert, onze mobiliteit stijgt namelijk ook. Het idee van een huis is tegenwoordig minder gerelateerd aan een specifieke ruimte, maar wordt steeds meer gerelateerd aan de dingen waarmee we ons omringen. 10:1 is dus op beide vlakken, zowel op het vlak van een kleinere leefomgeving als op het vlak van mobiliteit, een belangrijke vooruitgang.

Ik vind dit een uitstekend ontwerp van Christian Hammer Juhl. Het idee opzich is naar mijn mening redelijk voor de hand liggend, maar het ook effectief ontwerpen is natuurlijk nog een ander verhaal. Gecomprimeerd meubilair is niet alleen handig voor bijvoorbeeld studenten die op kot zitten of mensen in het algemeen, maar ook voor bedrijven. Als bedrijven deze techniek zouden kunnen overnemen, zouden ze hier ook veel baat bij hebben. Op deze manier zouden ze bijvoorbeeld stukken efficiënter kunnen omgaan met het transport van meubilair. Ook voor vakantiegangers is dit een hele vooruitgang doordat ze nu meubilair mee kunnen nemen dat in een (trek)rugzak past.

http://www.elle.nl/interieur/a569526/young-designer-chirstian-hammer-juhl-ddw-opblaasbaar-meubels/